Çocuklarla yürütülen terapi ve eğitim çalışmaları bireysel veya grup olmak üzere iki farklı şekilde planlanabilir.

Bireysel danışmanlık, belirlenen problemin sağaltımı için uzman ve çocuk arasında yürütülen ikili bir ilişki esasına dayanır. Bu şekilde yürütülen çalışmalarda, uzman ve çocuk arasında kurulan ilişki esastır. Kurulan güven ilişkisinin ardından, sorun yaşanan alanlara yönelik çalışmalar planlanır ve çocuğun bu süreçte kazandığı becerileri gerçek yaşamda kullanabilmesi amaçlanır.

Grup danışmanlığı, çoğunlukla bir uzman ve bir yardımcı uzman desteği ile yürütülen, çocuğun kazanması gereken veya gelişmesi hedeflenen becerileri grup içinde yaşayarak ve deneyimleyerek öğrendiği süreçtir. Grup danışmanlığı sürecinde çocuk-uzman arasındaki ilişki kadar grup içindeki etkileşim ve paylaşım da esastır.

Bireysel veya grup danışmanlığı biri diğerinden üstün olacak tanımlara sahip değillerdir. Ancak, yapılan araştırmalar ve yürütülen çalışmalarda uzmanların edindiği tecrübeler, bazı sorun alanlarının, grup ortamında daha etkili ve verimli olarak çalışılabildiğini göstermektedir.

Bunun başlıca sebepleri;

• Grup çalışmaları "bu sorunu bir tek ben yaşıyorum" düşüncesinden kaynaklanan yalnızlık hissini, benzer sorunlar yaşayan bireyleri bir araya getirerek, azaltır.
• Grup katılımcıları karşılıklı etkileşim ve paylaşım sayesinde birbirlerine daha sık ve çeşitli geri bildirimlerde bulunurlar. Bunun sonucunda da davranış değişiklikleri ve kazanılan becerilerin hayata geçirilmesi kolaylaşır.
• Kendi ile benzer sorunları yaşayan diğer bireyleri tanımak ve bu sorunlara dışarıdan bakabilmek, tüm grup katılımcılarının süreç içinde alternatif çözümler üretmelerini sağlar.
• Bireyler günlük yaşamda aile, okul, arkadaş çevresi gibi farklı gruplarda yer aldıkları için grup tecrübesi, hayatta karşılaşılabilecek olayların provasının yapıldığı bir sahnedir.

Tüm bu etkenler, grup çalışmalarının, sorun yaşanan bazı alanlarda, daha verimli, daha etkili sonuçlar alınmasını sağlamaktadır.